Welkom op de Weblog Gritter!

woensdag 11 april 2018

Ik stop ermee (blues in E)


Ik stop ermee
Ik hou er mee op
Ik kap er mee
Het is genoeg
Het is gebeurd
Het is gedaan
De kous is af
De koek is op
Het is nu klaar
Dit is het einde (oh het einde)

Het pleit is beslecht
De teerling is geworpen
De storm is gaan liggen
De poel is opgedroogd
De zon is nu gezakt
De avond is gevallen
De maat is vol
Het werk is af
De stroom valt uit
Dit is het einde (oh het einde)

Het glas is leeg
Het bord is weg
De ramen zitten dicht
De deur zit vast op slot
Het bad is leeggelopen
De kachel brandt niet meer
De straat is leeg
Het licht is uit
Het scherm is zwart

Het stopt

Den Andel, april 2018

dinsdag 23 januari 2018

poëzieavond

hortend en stotend braakte hij poëzie in een zaaltje waar die middag nog een uitvaartdienst was gehouden

zijn publiek een ouder echtpaar dat in slaap was gevallen bij het wegdragen van de kist

Den Andel, januari 2018

maandag 22 januari 2018

groninger mist

een kind mist, gegrepen
door een plotse grauwe nevel

de wind was gaan liggen
nu dwaalt hij blind, ons arme
vindt zijn huis nimmer terug

de oogst was goed
de modder zuigt

de aarde geeft
de aarde neemt

jaren later
blonde aren

wuivend naar zijn moeder

Den Andel, januari 2018

donderdag 9 november 2017

De verlossing van Groningen: Proloog

In een blauwe overall vol vlekken en de benen gestoken in bemodderde laarzen stond Sikko op de grote betonplaat bij zijn boerderij achter de Waddenzeedijk. De novemberavond was helder en koud. Hij keek omhoog. Zijn vrouw, die naast hem stond, keek met hem mee. 
"Zie je die maan Karina? Dat is een Keltische Eimaan. Zie maar: de vorm is een omgekeerd ei dat schuin in de lucht hangt."
Het tweetal keek een tijdje zwijgend naar het vreemdvormige hemellichaam. Beide vol gedachten, hoewel zeer uiteenlopend van aard. 
"Een Keltische Eimaan is heel zeldzaam. Misschien heb je die ook in Polen? Zo'n maan is een voorbode. Ze voorspelt nachtvorst, een roedel wolven-op-doorreis en een afspraak met een ambtenaar." Sikko rilde, slechts ten dele door de kou. "Nee, daar komt niets goeds van."
Karina richtte haar blik op Sikko. Ze had geen enkel idee waar hij het over had.
Wel voelde ze steeds meer aandrang om hem beter te leren kennen.

Den Andel, november 2017 

zondag 5 november 2017

Muddy world

i walk these muddy roads
in search of truth
i'll walk and never stop
until for certain i know

as a kid, it was years ago
i knew it all, confident
that this world was mine
as much as it was yours

but many years went by
estrangement kicked in
and i saw that i was alone
stranded to stay alive

i walk these muddy roads
in search of truth
i'll walk and never stop
until for certain i know

that it's not i who is the alien
but you're the ones estranged
just visitors in my muddy world
this muddy world of mine

Den Andel, November 2017

dinsdag 17 oktober 2017

Weg van nu

terugziend is het helder:
de lijnen lopen parallel
kruisen, lopen dan samen
als een vierbaansweg
met bordjes, je kent ze,
die de tijd markeren

vooruitziend wordt het troebel:
weliswaar splitsen de wegen,
met een verre stad als doel,
maar dan, maar dan:
het ongewisse, het niet-kenbare
ergens achter een muur

bij het wegen van de weg
die begaan gaat worden
is het soms de bestemming die bepaalt;
soms ook het landschap
waarin het pad zich bevindt
maar, linksom of rechtsom,
een weg doet wat hij zegt:

hij gaat, weg van hier,
weg van nu

Den Andel, oktober 2017

dinsdag 3 oktober 2017

Mogelijke zekerheid

Kent u dat gevoel, dat gevoel dat het mogelijk is? Dat gevoel, dat het kan? Niet zo maar een kans, niet slechts een optie onder vele, maar een geruststellend gevoel dat de mogelijkheid zekerheid kan worden. Het manifesteert zich aan de duistere randen van het bewustzijn, waar gedachten vrijelijk exploreren, zoeken, en dan, op een dag, vinden. De zekerheid staat op een klein podium, nét zichtbaar boven de wolken die de toekomst verhullen. Net als die ster, dat lichtpuntje in een onbewolkte nacht, is het niet rechtstreeks te zien, maar slechts door er een weinig naast te kijken.

Het hier, het nu, de komende dagen en zelfs maanden staan er voor. Een pad is niet zichtbaar, niet daardoor, maar omdat het er niet is. Het kan er komen, maar alleen als een eerste stap wordt gezet. Met iedere meter zal het pad worden gevormd, dat enkel terugblikkend zichtbaar is, maar vooruitziend niet.

Fixeer de blik en navigeer, rond dagen, nachten, weken, maanden en wellicht een jaar of meer.


Maar die eerste stap moet worden gezet. In het donker, waar van alles huist en dreigt, in de nacht, onze grootste vijand, de tijd van onzekerheid.

Samen, wellicht?

Den Andel, oktober 2017