Welkom op de Weblog Gritter!

dinsdag 23 januari 2018

poëzieavond

hortend en stotend braakte hij poëzie in een zaaltje waar die middag nog een uitvaartdienst was gehouden

zijn publiek een ouder echtpaar dat in slaap was gevallen bij het wegdragen van de kist

Den Andel, januari 2018

maandag 22 januari 2018

groninger mist

een kind mist, gegrepen
door een plotse grauwe nevel

de wind was gaan liggen
nu dwaalt hij blind, ons arme
vindt zijn huis nimmer terug

de oogst was goed
de modder zuigt

de aarde geeft
de aarde neemt

jaren later
blonde aren

wuivend naar zijn moeder

Den Andel, januari 2018

donderdag 9 november 2017

De verlossing van Groningen: Proloog

In een blauwe overall vol vlekken en de benen gestoken in bemodderde laarzen stond Sikko op de grote betonplaat bij zijn boerderij achter de Waddenzeedijk. De novemberavond was helder en koud. Hij keek omhoog. Zijn vrouw, die naast hem stond, keek met hem mee. 
"Zie je die maan Karina? Dat is een Keltische Eimaan. Zie maar: de vorm is een omgekeerd ei dat schuin in de lucht hangt."
Het tweetal keek een tijdje zwijgend naar het vreemdvormige hemellichaam. Beide vol gedachten, hoewel zeer uiteenlopend van aard. 
"Een Keltische Eimaan is heel zeldzaam. Misschien heb je die ook in Polen? Zo'n maan is een voorbode. Ze voorspelt nachtvorst, een roedel wolven-op-doorreis en een afspraak met een ambtenaar." Sikko rilde, slechts ten dele door de kou. "Nee, daar komt niets goeds van."
Karina richtte haar blik op Sikko. Ze had geen enkel idee waar hij het over had.
Wel voelde ze steeds meer aandrang om hem beter te leren kennen.

Den Andel, november 2017 

zondag 5 november 2017

Muddy world

i walk these muddy roads
in search of truth
i'll walk and never stop
until for certain i know

as a kid, it was years ago
i knew it all, confident
that this world was mine
as much as it was yours

but many years went by
estrangement kicked in
and i saw that i was alone
stranded to stay alive

i walk these muddy roads
in search of truth
i'll walk and never stop
until for certain i know

that it's not i who is the alien
but you're the ones estranged
just visitors in my muddy world
this muddy world of mine

Den Andel, November 2017

dinsdag 17 oktober 2017

Weg van nu

terugziend is het helder:
de lijnen lopen parallel
kruisen, lopen dan samen
als een vierbaansweg
met bordjes, je kent ze,
die de tijd markeren

vooruitziend wordt het troebel:
weliswaar splitsen de wegen,
met een verre stad als doel,
maar dan, maar dan:
het ongewisse, het niet-kenbare
ergens achter een muur

bij het wegen van de weg
die begaan gaat worden
is het soms de bestemming die bepaalt;
soms ook het landschap
waarin het pad zich bevindt
maar, linksom of rechtsom,
een weg doet wat hij zegt:

hij gaat, weg van hier,
weg van nu

Den Andel, oktober 2017

dinsdag 3 oktober 2017

Mogelijke zekerheid

Kent u dat gevoel, dat gevoel dat het mogelijk is? Dat gevoel, dat het kan? Niet zo maar een kans, niet slechts een optie onder vele, maar een geruststellend gevoel dat de mogelijkheid zekerheid kan worden. Het manifesteert zich aan de duistere randen van het bewustzijn, waar gedachten vrijelijk exploreren, zoeken, en dan, op een dag, vinden. De zekerheid staat op een klein podium, nét zichtbaar boven de wolken die de toekomst verhullen. Net als die ster, dat lichtpuntje in een onbewolkte nacht, is het niet rechtstreeks te zien, maar slechts door er een weinig naast te kijken.

Het hier, het nu, de komende dagen en zelfs maanden staan er voor. Een pad is niet zichtbaar, niet daardoor, maar omdat het er niet is. Het kan er komen, maar alleen als een eerste stap wordt gezet. Met iedere meter zal het pad worden gevormd, dat enkel terugblikkend zichtbaar is, maar vooruitziend niet.

Fixeer de blik en navigeer, rond dagen, nachten, weken, maanden en wellicht een jaar of meer.


Maar die eerste stap moet worden gezet. In het donker, waar van alles huist en dreigt, in de nacht, onze grootste vijand, de tijd van onzekerheid.

Samen, wellicht?

Den Andel, oktober 2017


zondag 29 januari 2017

the naked truth

came home one night
tired as hell
i was in need of sleep
so i went upstairs

i opened the door
it was lying on my bed
looking at me
the naked truth

tried to close the door
but it didn't work
it lured me in
the naked truth

i closed my eyes
shut my ears
burst in tears
the naked truth

i heard laughter loud
a gathering crowd
hand touching me
ripping clothes

and there i stood
before the laughing crowd
all eyes on me
the naked truth

Den Andel, januari 2017